Przełom w-kierunkowym dynamicznym promieniowaniu
Ambitne wysiłki Chin w zakresie-kosmicznej energii słonecznej (SBSP) osiągnęły historyczny kamień milowy dzięki sztandarowemu projektowi „Zhuri Project” (Projekt W pogoni za słońcem). Zespół badawczy kierowany przez Duana Baoyana, akademika Chińskiej Akademii Inżynierii i profesora na Uniwersytecie Xidian, zespół badawczy z powodzeniem zademonstrował bezprzewodową transmisję mocy w skali stu-metrów- o mocy-kW. Osiągnięcie to zostało niedawno ocenione przez panel ekspertów w Centrum Transferu Technologii Shaanxi i oficjalnie uznane za „wiodące na arenie międzynarodowej” pod względem ogólnych możliwości technicznych.
Najbardziej krytycznym krokiem w tym kamieniu milowym jest przejście od stałej transmisji „jeden-do-jednego”-osiągnięte przez zespół w 2022 r.-do bezprzewodowego mikrofalowego przesyłania mocy „jeden-do-wielu dynamicznych celów”. Zamiast skupiać się na jednym, stacjonarnym odbiorniku, nowo opracowany system funkcjonuje jako inteligentna, adaptacyjna „przestrzenna stacja ładowania”. Jest w stanie śledzić i jednocześnie zasilać wiele ruchomych celów, takich jak satelity działające na różnych orbitach lub bezzałogowe statki powietrzne (UAV) w trakcie lotu.
Rygorystyczna weryfikacja naziemna i twarde dane
Przełom został rygorystycznie przetestowany i zweryfikowany przy użyciu 75-metrowej wieży eksperymentalnej na terenie kampusu Uniwersytetu Xidian, co dało niezwykłe wyniki empiryczne. Na dystansie około 100 metrów system weryfikacji podłoża z powodzeniem zapewnił moc wyjściową 1180 watów.
W drugiej fazie testów dynamicznych system pomyślnie śledził i zasilał poruszający się UAV lecący z prędkością 30 kilometrów na godzinę w odległości 30 metrów. Dron przez cały lot utrzymywał stabilną moc odbieraną wynoszącą 143 waty. Te wskaźniki potwierdzają, że system charakteryzuje się precyzją strukturalną i szybkością reakcji oprogramowania wymaganą do zarządzania-energią bezprzewodową o dużej mocy w-warunkach niestatycznych.
Innowacje architektoniczne do zastosowań orbitalnych
Aby przygotować tę technologię na trudne warunki orbity geostacjonarnej o długości 36 000 km, zespół inżynierów wprowadził radykalne zmiany w projekcie, koncentrując się głównie na redukcji masy i integracji systemu. Anteny zostały mocno zminiaturyzowane i lżejsze, aby spełnić rygorystyczne limity udźwigu podczas wystrzeliwania rakiet.
Ta rozproszona architektura umożliwia wielu mniejszym jednostkom satelitarnym latanie w szyku i współpracę. To radykalnie zwiększa żywotność i niezawodność przyszłych elektrowni orbitalnych, ogranicza-ryzyko wyładowań wysokiego napięcia i kładzie solidny fundament pod odporną, wzajemnie połączoną sieć energii kosmicznej.